sobota, 28 lipca 2012

Rezerwat przyrody Buczyna Jakubowska

Rezerwat przyrody Buczyna Jakubowska – rezerwat przyrody, w południowo-zachodniej Polsce na Wzgórzach Dalkowskich na terenie leśnictwa Dobromil województwo dolnośląskie, Powiat polkowicki, gmina Radwanice.

Rezerwat położony jest w północno-środkowej części Wzgórz Dalkowskich, w bezpośrednim sąsiedztwie z miejscowością Jakubów po jej północno-zachodniej stronie.

Rezerwat został utworzony w 2001 r. na mocy Rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 maja 2001 r. Jest to rezerwat fitocenotyczny leśny o powierzchni 19,54 ha, utworzony dla ochrony naturalnych zbiorowisk roślinnych oraz rzadkich gatunków roślin chronionych. Rezerwat utworzono głównie dla zachowania i ochrony unikatowych fragmentów starych naturalnych lasów bukowych, grądów i łęgów. Rezerwat służy dla celów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych.

Rezerwat obejmuje mocno urzeźbioną i sfałdowaną partię zachodniego zbocza wierzchowiny Wzgórz Dalkowskich poprzecinaną wąwozami. Rezerwat położony jest na wysokości około 220 m n.p.m. W części środkowej występują źródliska, które stanowią atrakcję rezerwatu. Z sączących się na zboczach źródeł, powstają potoczki spływające w dolinę. Kilka z nich tworzy w obniżeniu naturalny śródleśny staw. W rezerwacie na niewielkiej powierzchni występują bogate zbiorowiska roślinne charakterystyczne dla Wzgórz Dalkowskich. Występuje na nim fragment lasu z buczyną oraz las grądowy z dębem, grabem i lipą z domieszką jesionu, jawora olszy i brzozy o bogatej florze runa. Na terenie rezerwatu występuje wiele gatunków roślin naczyniowych w tym: fiołek leśny, zawilec gajowy, bluszcz pospolity, konwalijka dwulistna, gwiazdnica, paproć-orlica, kokoryczka wielokwiatowa, piżmaczek wiosenny, kuklik zwisły, zawilec, przylaszczka i inne rośliny runa. Z awifauny w rezerwacie gnieździ się drozd, gołąb siniak, zięba, świstunka, kos, dzięcioł duży, szpak, kowalik, sikora modra, dzięcioł czarny i inne

Początek trasy
Źródło św.Jakuba Większego
Staw
Las bukowy
Dalkowskie wzgórza
Tereny sfałdowane wąwozami

Sanktuarium św. Jakuba Apostoła

Sanktuarium św. Jakuba Apostoła - kościół pw. św. Jakuba Apostoła położony w Jakubowie należącym do gminy Radwanice, powiat polkowicki w województwie dolnośląskim .
Świątynia w Jakubowie jest jedną z sześciu sanktuariów należących do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Według niepotwierdzonych do końca przekazów na tych terenach istniała już drewniana świątynia za panowania Mieszka I w roku 991. Fakt istnienia kościoła jest mało prawdopodobny, ponieważ opiera się wyłącznie na tradycyjnych dawnych przekazach, ale świadczy o istnieniu wspólnoty chrześcijańskiej na tych obszarach. Nieopodal wsi Jakubowo znajduje się znane już od XII wieku cudowne żródełko; miejsce, do którego udają się pątnicy. Nosi ono nazwę św. Jakuba, od którego imienia przyjęła się nazwa miejscowości.

Od 1376 roku jest udukumentowane istnienie gotyckiego kościoła podległego kanonii głogowskiej. W 1571 roku (okres reformacji) kościół zostaje przejęty przez protestantów i przemieniony na zbór. Podczas wojny 30-letniej żołnierze szwedzcy zniszczyli ołtarz i zrabowali wota. Kościół katolicki na tych terenach odrodził się ponownie dopiero w połowie XIX wieku.

Sanktuarium św. Jakuba Apostoła

Dzwonnica - wieża bramna z 1860 r.
Nagrobki

Wnętrze kościoła
Ściany kościoła
Wejście główne
Symbol pielgrzymów. Muszla św. Jakuba

wtorek, 24 lipca 2012

Mały Staw

Mały Staw (niem. Kleiner Teich) – jeziorko polodowcowe w Sudetach Zachodnich w paśmie Karkonoszy

Mały Staw to górskie jezioro przepływowe, wypełniające dno kotła polodowcowego, położone na wysokości (1183 m n.p.m.). Ma głębokość do 7,3 m, długość linii brzegowej 756 m i zajmuje powierzchnię 2,881 ha. Jeziorko charakteryzuje się czystą i przejrzystą wodą. W cieplejszych miesiącach temperatura wody osiąga maksymalnie 14 °C. Przez znaczną część roku jeziorko pokryte jest lodem. Ubogą faunę reprezentuje wirek, który jest reliktem glacjalnym. Żyje tu także traszka górska i pstrąg potokowy, a także melanistyczna odmiana ropuchy szarej. Przez staw przepływa Łomnica, której źródła znajdują się na Równi pod Śnieżką.

Kocioł Małego Stawu

Schronisko Strzecha Akademicka
Droga na Staw
Mały Staw i schronisko Samotnia
 
Żleb Slalomowy
Korytarz Rzepióra

Srebrne Turniczki
Schronisko Samotnia
Owcze Żebro
Kocioł wewnętrzny
Kocioł zewnętrzny







Równia pod Śnieżką

Równia pod Śnieżką (1350–1450 m n.p.m.) – płaskowyż w Karkonoszach

Płaskowyż,peneplena położona na wysokości od 1350 m do 1444 m n.p.m. na grzbiecie Karkonoszy pod najwyższą górą Sudetów Śnieżką, rozciąga się nad kotłem Łomniczki i Małego Stawu, Białym Jarem i Upską Jamą (czes. Úpská Jáma) oraz Doliną Białej Łaby (czes. Důl Bílého Labe).

Jest to płaska rozległa przestrzeń o powierzchnia ok. 9 km², położona na wierzchowinie Głównego Grzbietu (Śląskiego Grzbietu) i rozciągająca się po polskiej i czeskiej stronie Karkonoszy, na wysokości od 1350 m do 1444 m n.p.m. Popodcinana jest kotłami polodowcowymi: Kotłem Małego Stawu od strony północno-zachodniej, Białym Jarem od strony północnej, Kotłem Łomniczki od strony wschodniej, Kotłem Upy (czes. Úpská Jáma) od południowo-wschodniej strony. Od zachodu wcina się w nią Dolina Białej Łaby. Większą część równi zajmują torfowiska z kosodrzewiną. Znajdują się tu torfowiska wysokie osiągające średnicę 50 metrów. W najszerszym miejscu, które jest najbardziej podmokłe, równia ma prawie 3 km długości. Nad równią wznoszą się kopulaste wierzchołki: Śnieżka (1602 m), Smogornia(1489 m)po polskiej stronie, a po stronie czeskiej Studniční hora (1554 m) i Luční hora (1555 m).

Na równi zachowało się wiele cennych gatunków roślin. Jest to teren rezerwatu ścisłego. Rośnie tu kosodrzewina oraz wiele innych gatunków roślin objętych ochroną.


Upska Jama
Horni Upsky Wodospad

Widok na Kope
Kosodrzewina
Widok na Śnieżkę
Widok na Studnicni Hora
Spalona Strażnica
Widok na Lucni Hora
Widok na Kocioł Małego Stawu i szczyt Smogornia