niedziela, 2 grudnia 2012

Trzciniec

Trzciniec (dawniej też Gruszka) (niem. Rohrs-Berg) - szczyt (469 m n.p.m.) w północnej części Grzbietu Wschodniego Gór Kaczawskich. Stanowi zakończenie grzbietu ciągnącego się na zachód od Bukowinki poprzez Marciniec, Rogacz, Dłużek, Chmielarz, Polankę po Trzciniec. Na południe od Trzcińca znajduje się boczne ramię odchodzące od Polanki ku południowemu zachodowi, zakończone szczytem Bielec.

Trzciniec zbudowany jest ze staropaleozoicznych skał metamorficznych pochodzenia wulkanicznego - zieleńców i łupków zieleńcowych oraz pochodzenia osadowego - fyllitów, łupków albitowo-serycytowych, chlorytowo-serycytowych i kwarcowo-serycytowych, z wkładkami marmurów (wapieni krystalicznych - kalcytowych i dolomitowych), należących do metamorfiku kaczawskiego. Marmury budują szczyt i południowe zbocza oraz wzniesienie Bielec. Były one eksploatowane w wyrobisku nieczynnego obecnie kamieniołomu Gruszka, które ciągnie się aż do Bielca. Stąd nazwa Gruszka była nadawana szczytowi Trzcińska oraz Bielca.

Szczyt i zbocza pokrywają łąki i niewielkie zagajniki.

Trzciniec
Widok na Wojcieszów
Widok na Połom i Skopiec
Widok na Łysą Górę i Okole
Widok na Miłek i Młyniec
Widok na Chmielarza
Wierzchołek Trzcińca
Szubienica z XVII w.

Młyniec

Młyniec (569 m.n.p.m.) jeden z wierzchołków Góry Miłek.

Droga na szczyt
Nieczynny wyciąg narciarski
Widok na Trzciniec
Wieża przekaźnikowa
Schody na taras widokowy
Widok ze szczytu na Wojcieszów
Widok ze szczytu na Górę Połom

Miłek

Miłek (niem. Mühlberg) – niewielki masyw z kilkoma wierzchołkami (569, 596, 573 m n.p.m.) w zachodniej części Grzbietu Wschodniego w Górach Kaczawskich, położony nad Wojcieszowem Górnym. Od wschodu łączy się z Osełką i Żeleźniakiem. Jego trzy kulminacje mają odrębne nazwy. Są to Młyniec, Cisowa i Wroniec. Na szczytach i na zboczach występują skałki. Zbocza są strome, a zachodnie i południowo-zachodnie są podcięte wyrobiskami kamieniołomów, w których wydobywano marmury.

Zbudowany jest ze staropaleozoicznych skał metamorficznych – zieleńców i łupków zieleńcowych, fyllitów, łupków albitowo-serycytowych i kwarcowo-serycytowych, marmurów oraz keratofirów i porfiroidów (skał metamorficznych pochodzenia wulkanicznego), należących do metamorfiku kaczawskiego. W marmurach występują zjawiska krasowe – żłobki krasowe, leje krasowe i jaskinie, m.in. „Aven w Miłku”, „Schron Miłek I”, „Schron Miłek II”, „Dziura w Brzezinach”, „Jaskinia Ukośna”.

Szczyt objęty jest rezerwatem „Miłek” o powierzchni 141,39 ha.

Widok z kamieniołomu na Górę Połom
Kamieniołom  marmuru

Droga na szczyt
Skałki w pobliżu szczytu
Widok ze szczytu




poniedziałek, 26 listopada 2012

Pstrąże 3

Pstrąże (w okresie gdy stacjonowały tam wojska radzieckie nosiła nazwę Strachów) (niem. Pstransse, w latach 1933-45 Strans)
W 1901 roku rozpoczęto budowę miasta dla potrzeb armii niemieckiej. Powstały koszary dla wojska, stajnie, garaże, doprowadzono linię kolejową i wybudowano betonowy most na rzece Bóbr. W 1945 roku miasteczko zostało zajęte przez wojska radzieckie. Od tego czasu zniknęło z map. Miejscowość była niedostępna dla Polaków, zniszczono nawet część drogową mostu aby uniemożliwić przedostawanie się Polaków. Przed rokiem 1992 miasto tętniło życiem. Były budowane tu m.in.: szkoły, bloki mieszkalne i sklepy. Kiedy po rozpadzie ZSRR tamtejsze tereny zostały włączone do Polski wszyscy mieszkańcy opuścili swoje mieszkania. Dziś Pstrąże leży na poligonie wojskowym, który jest miejscem ćwiczeń dla wojsk i innych służb popadając w coraz większą ruinę.