Narożnik (Góry Stołowe)

Narożnik (niem. Eckstein, w żargonie wspinaczy Narożniak) – szczyt w Górach Stołowych, o wysokości 851 m n.p.m.

Narożnik leży na południowy wschód od Lisiej Przełęczy, oddzielającej go od masywu Skalniaka. Zbudowany jest z piaskowców ciosowych górnych (najmłodsza warstwa Gór Stołowych), porośnięty lasem świerkowym regla dolnego.

Ku zachodowi i południu Narożnik opada pionowymi ścianami, dzięki czemu stanowi popularne miejsce do wspinaczki – znajduje się tu ponad 100 dróg. Wierzchołek stanowi punkt widokowy na Góry Stołowe, Obniżenie Dusznickie, Góry Bystrzyckie i Góry Orlickie

Widok z Narożnika na Szczeliniec Wielki

Widok na Góry Bystrzyckie

Widok na Skały Puchacza

Błędne Skały

Błędne Skały (niem. Wilden Löcher) – zespół bloków skalnych na wysokości 853 m n.p.m., tworzący malowniczy labirynt (skalne miasto), położony w Górach Stołowych.

Na dnie górnokredowego morza osadziły się grube pokłady piaskowców. W trzeciorzędzie, w czasie orogenezy alpejskiej zostały one wydźwignięte wraz z całymi Sudetami. Następnie rozpoczął się długotrwały okres erozji i odprowadzania zwietrzeliny. Na skutek nierównej odporności poszczególnych warstw skalnych na wietrzenie i poszerzania szczelin, przecinających masyw w trzech kierunkach, powstały głębokie na kilka metrów korytarze o zmiennej szerokości.

 

Szczeliniec Wielki

Szczeliniec Wielki (na pierwszych mapach po 1945 Strzaskany,niem. Große Heuscheuer, czes. Velká Hejšovina) – najwyższy szczyt (919 m n.p.m.) w Górach Stołowych, na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych. Należy on do Korony Gór Polski i jest jedną z największych atrakcji turystycznych Sudetów, z rezerwatem krajobrazowym i tarasami widokowymi z panoramą Sudetów.

Szczeliniec Wielki, podobnie jak całe Góry Stołowe, zbudowany jest ze skał górnej kredy, głównie piaskowców ciosowych. Powstawały one w środowisku morskim.

Na szczyt prowadzi kręty szlak składający się z 665 schodów ułożonych w 1814 przez Franza Pabla, sołtysa pobliskiego Karłowa.

Widok z drogi dojazdowej na Szczeliniec Wielki

Na szczyt prowadzi 665 schodów

Rzeczka (kompleks Riese)

KOMPLEKS RZECZKA- Podziemna trasa turystyczna w kompleksie "Rzeczka" jest pozostałością po jednym z najbardziej tajemniczych przedsięwzięć górniczych i budowlanych, prowadzonych w czasie II wojny światowej przez III Rzeszę w Górach Sowich. Kompleks ten położony jest na wschodnim zboczu góry Ostrej (653,3 m) między Walimiem a Rzeczką. Wewnątrz panuje stała temperatura w ciągu roku 5 - 7 °C.

Część podziemną kompleksu wytyczono na planie zbliżonym do litery "E". Składają się na nią 3 równoległe, nie obudowane sztolnie, oddalone od siebie o 40 i 50 m oraz system łączących je pod kątem prostym wyrobisk komorowych, tzw. hal. W celu usprawnienia metody sztolnie drążono również 2 poziomami. Tylko część z nich zyskała obudowę żelbetową.

Całkowita długość wyrobisk podziemnych wynosi ok. 500 m, powierzchnia 2 500 m2, a objętość 14 000 m3.

W kompleksie można zwiedzić prawie wykończoną wartownię, w której zgromadzone zostały eksponaty i nieliczne dokumenty związane z wszystkimi kompleksami. W pomieszczeniu tym zainstalowano kamerę, która umożliwia zapoznanie się z bardzo niejasnym i ciekawym rozwiązaniem technicznym. Dzięki drugiej, drążonej z dwóch stron można poznać proces powstawania tego stanowiska. Są to dwie nie wykończone i nie połączone jeszcze ze sobą komory.

Główne wejście

Wejście do sztolni nr 3

Most Baileya

Zapora w Lubachowie

Maj 2010

 

Zapora na jeziorze Bystrzyckim (zwanym również Lubachowskim) wybudowana na ówczesnych terenach niemieckich w latach 1911 - 1917 z gnejsowych bloków kamiennych. Miała za zadanie zapobieganie powodzi na terenach znajdujących się poniżej. Jej wymiary to : 44 m. wysokości, 230,5 m. długości, szerokość u podstawy to 29 m. a u góry 3,5 m. Powierzchnia jeziora powstałego na skutek wybudowania tamy znajduje się na wysokości 350 m. n. p. m. i ma powierzchnię 51 ha i pojemność 8 mln sześć. wody.

      Obiekt w Lubachowie posiada wiele oryginalnych, pochodzących z lat dwudziestych ubiegłego wieku elementów wyposażenia technicznego i detali architektonicznych. Poniżej zapory wybudowano elektrownię o mocy 1,2 MW zasilaną wodą ze zbiornika dostarczaną podziemną rurą o średnicy 180 cm.

Rzeka Bystrzyca