niedziela, 15 lipca 2012

Waligóra

Waligóra (niem. Heidelberg, 936 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Gór Suchych i całych Gór Kamiennych; leży, odpowiednio, w ich północnej i środkowej części. Jest jedną z najwyższych gór Sudetów Środkowych.

Masyw Waligóry tworzy wydłużony południkowo, kilkusetmetrowej długości grzbiet z łagodnym zboczem południowym i bardzo stromymi pozostałymi; najlepiej widoczne, północne, opada bardzo ostro ku Przełęczy Trzech Dolin, czyniąc górę dominującym elementem krajobrazu tego miejsca.

Góra zbudowana jest z permskich porfirów kwarcowych, należących do północnego skrzydła niecki śródsudeckiej.

Jej zbocza porasta mieszany las bukowo-świerkowy, przerzedzony w wyniku klęski ekologicznej.

Waligóra należy do Korony Gór Polski, Korony Sudetów i Korony Sudetów Polskich.

Widok na Waligórę
PTTK Andrzejówka
Droga na szczyt
Widok ze zbocza Waligóry
Szczyt
Widok z Waligóry na G.Suchawa
Przechadzka po grzbiecie
Rozdroże pod Waligórą
Widok z rozdroża pod waligórą na Waligórę

Suchawa

Suchawa (928 m n.p.m.) – wzniesienie w Sudetach Środkowych, w Górach Kamiennych.

Wzniesienie położone w zachodniej części Gór Suchych, na wschód od miejscowości Sokołowsko.

Jest to wzniesienie w kształcie pojedynczej kopuły o stromych zboczach, z płaską częścią szczytową i wyraźnie zaznaczonym wierzchołkiem.

Jest ono zbudowane ze skał wylewnych - permskich porfirów (trachitów), należących do północnego skrzydła niecki śródsudeckiej. Poniżej szczytu na północno-zachodnim zboczu na wysokości około 840 m n.p.m. położone są Czerwone Skałki, efektowne charakterystyczne odsłonięcia skalne.

Wzniesienie w całości porośnięte jest lasem regla dolnego.

Leży na terenie Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich.

Droga na szczyt
Widok z podnóży Suchawy na Waligórę 
Widok na PTTK Andrzejówka
Widok ze szczytu na Rybnicki Grzbiet
Widok ze szczytu na Chełmiec
Widok ze szczytu na miejscowość Sokołowsko

sobota, 7 lipca 2012

Zamek Dziewin

Zamek książęcy w Dziewinie istniał już około 1250 r. W 1287 r. książę Henryk III głogowski sprzedał tutejsze ziemie (być może bez zamku) rycerzowi Ottonowi von Zedlitz. W kolejnych wiekach wieś często zmieniała właścicieli, natomiast zamek prawdopodobnie stale był własnością książęcą. Dopiero w XVI w. przedstawiciele rodziny von Kanitz, która władała wsią od 100 lat, stali się właścicielami zamku. Byli to bracia Lassel, Wolf i Siegmund von Kanitz, którzy w latach 1558-1566 przebudowali zamek na renesansowy pałac. Następnie zabytek znów zmieniał właścicieli, a w 1700 r. został rozbudowany. W 1721 r. pałac stał się własnością rodu von Schweinitz und Krain, który zamieszkiwał w nim do 1945 r. Ostatnim właścicielem Dziewina był Erich hrabia von Schweinitz und Krain baron von Kauder. Budowla zostałą zniszczona w 1945 r. i odtąd pozostaje w ruinie.