wtorek, 24 lipca 2012

Równia pod Śnieżką

Równia pod Śnieżką (1350–1450 m n.p.m.) – płaskowyż w Karkonoszach

Płaskowyż,peneplena położona na wysokości od 1350 m do 1444 m n.p.m. na grzbiecie Karkonoszy pod najwyższą górą Sudetów Śnieżką, rozciąga się nad kotłem Łomniczki i Małego Stawu, Białym Jarem i Upską Jamą (czes. Úpská Jáma) oraz Doliną Białej Łaby (czes. Důl Bílého Labe).

Jest to płaska rozległa przestrzeń o powierzchnia ok. 9 km², położona na wierzchowinie Głównego Grzbietu (Śląskiego Grzbietu) i rozciągająca się po polskiej i czeskiej stronie Karkonoszy, na wysokości od 1350 m do 1444 m n.p.m. Popodcinana jest kotłami polodowcowymi: Kotłem Małego Stawu od strony północno-zachodniej, Białym Jarem od strony północnej, Kotłem Łomniczki od strony wschodniej, Kotłem Upy (czes. Úpská Jáma) od południowo-wschodniej strony. Od zachodu wcina się w nią Dolina Białej Łaby. Większą część równi zajmują torfowiska z kosodrzewiną. Znajdują się tu torfowiska wysokie osiągające średnicę 50 metrów. W najszerszym miejscu, które jest najbardziej podmokłe, równia ma prawie 3 km długości. Nad równią wznoszą się kopulaste wierzchołki: Śnieżka (1602 m), Smogornia(1489 m)po polskiej stronie, a po stronie czeskiej Studniční hora (1554 m) i Luční hora (1555 m).

Na równi zachowało się wiele cennych gatunków roślin. Jest to teren rezerwatu ścisłego. Rośnie tu kosodrzewina oraz wiele innych gatunków roślin objętych ochroną.


Upska Jama
Horni Upsky Wodospad

Widok na Kope
Kosodrzewina
Widok na Śnieżkę
Widok na Studnicni Hora
Spalona Strażnica
Widok na Lucni Hora
Widok na Kocioł Małego Stawu i szczyt Smogornia

Biały Jar

Biały Jar (niem. Seifengrube) – jar w środkowej części Karkonoszy, w Sudetach Zachodnich.

Jest to nisza niwalna przekształcona w jar o dnie głęboko wciętej półkolistej doliny podcinającej północne zbocze Równi pod Śnieżką. Powstała w wyniku zalegania przez długi czas zlodowaciałej pokrywy śnieżnej podczas ostatniego zlodowacenia w plejstocenie. Od górnej krawędzi jaru na wysokości około 1350 m rozchodzą się w dół głębokie bruzdy szczelinowe, odsłaniające jasną zwietrzelinę granitową, od której jasnoszarej barwy wywodzi się nazwa jaru. Zbocza Białego Jaru porośnięte są kosodrzewiną. Rośnie tu wiele gatunków ziół. W Białym Jarze swoje źródło ma Złoty Potok.

Biały Jar jest jednym z miejsc, w którym pokrywa śnieżna utrzymuje się najdłużej w Karkonoszach. Zimą ze względu na zagrożenie lawinowe szlaki turystyczne prowadzące przez Biały Jar są zamknięte.

20 marca 1968 roku w Białym Jarze na skutek zejścia lawiny zginęło 19 osób. Jest to największa tragedia lawinowa w Polsce. Lawina miała ponad 700 m długości, około 80 metrów szerokości, a jej czoło było wysokie na 20-25 m. Wśród ofiar było 13 Rosjan, 4 Niemców z NRD oraz dwóch Polaków. Pięć innych osób objętych lawiną zdołało się uratować. Po tragedii powstały plotki, że lawina nie zeszła samoistnie, lecz wywołali ją agenci jakiegoś wywiadu. Jednak badania naukowe i ekspertyzy dowiodły, że był to proces naturalny.

Droga do Białego Jaru od Strzechy Akademickiej
Biały Jar
Widok na Karpacz
Biały Jar
Złoty Potok
Widok na hotel Gołębiewski
Widok na Pielgrzymy
Pielgrzymy
Widok z góry
Widok na Wielki Staw

niedziela, 15 lipca 2012

Chełmiec

Chełmiec (niem. Hochwald) – szczyt górski o wysokości 851 m n.p.m., wchodzący w skład Masywu Chełmca, będący wzniesieniem Gór Wałbrzyskich (Sudety Środkowe), wznoszącym się bezpośrednio nad Wałbrzychem. 

Zbudowany z porfirów masyw swój kształt zawdzięcza wulkanicznej przeszłości. Chełmiec jest doskonałym punktem widokowym na Sudety, zwłaszcza Sudety Środkowe.

W latach 80. XIX wieku na szczyt poprowadzono dwie drogi gruntowe, wycinając las na jednym zboczu oraz wierzchołku, celem udostępnienia góry ruchowi turystycznemu. W 1888 zbudowano kamienną wieżę widokową o wysokości 22 m (do dziś istniejącą i udostępnioną do zwiedzania). W latach 20. i 30. XX wieku odbywały się rajdy samochodowe na trasie Boguszów – szczyt Chełmca. Po II wojnie światowej budynek wieży widokowej zagospodarowano w celach komunikacyjnych, a w 1973 założono tam Radiowo-Telewizyjny Ośrodek Nadawczy (RTON) i zbudowano maszt telekomunikacyjny o wysokości 69 m (wg innych źródeł 62 m). Od 1981 w wieży i na maszcie ulokowano wielką stację zagłuszającą fale Radia Wolna Europa. Obecnie maszt wykorzystywany jest przez telewizję i radio cywilne.

Po lewej stronie od wieży widokowej znajduje się 45-metrowy krzyż (najwyższy krzyż w Polsce[potrzebne źródło]) wzniesiony przez Społeczny Zespół Budowy Krzyża. Nocą jest oświetlany dużymi reflektorami. Poświęcenie krzyża-pomnika odbyło się 23 września 2000 r. przez biskupa Tadeusza Rybaka. Budowa krzyża wzbudziła wiele kontrowersji ze względu na ochronę środowiska, zniszczenie naturalnego piękna góry oraz wysokich kosztów i braku racjonalnego uzasadnienia dla tego projektu[potrzebne źródło]. Wszystkie budowle Chełmca, a zwłaszcza wieża RTV, są widoczne z kilkudziesięciu kilometrów przy dobrej pogodzie.

Chełmiec
Droga na szczyt
45-metrowy krzyż
Szczyt zdobyty
Wieża widokowa i maszt telekomunikacyjny
Wejście na wieże
Na wieży
Widok na Wałbrzych. W tle Ślęża
Widok na Góry Sowie i Góry Kamienne
Widok na Karkonosze wraz ze Śnieżką
Widok na Góry Kaczawskie
Widok na Radiowo-Telewizyjny Ośrodek Nadawczy


Zamek Radosno

Zamek Radosno (niem. Burg Freudenburg) – ruiny kamiennego zamku Radosno z II poł. XIII w. położone są na wysokości (770 m n.p.m.) na górze przy północnym brzegu zbocza Suchawy w Górach Kamiennych w północno-zachodniej części pasma Gór Suchych, na południe od miejscowości Rybnica Leśna.

Najstarsza część zamku powstała prawdopodobnie w II poł. XIII wieku. Była to cylindryczna kamienna wieża o średnicy 7,2 m, zbudowana z miejscowego melafiru, otoczona drewniano-ziemnymi umocnieniami. Wejście do wieży znajdowało się na wysokości 4 metrów powyżej poziomu terenu. Obronna wieża usytuowana była w miejscu narażonym na największe niebezpieczeństwo ataku, w najwyższej, południowo-wschodniej części wzgórza. W drugim etapie budowy w XIV wieku na miejscu wcześniejszych drewniano-ziemnych umocnień wzniesiono wokół wieży mury obronne i budynki mieszkalno-gospodarcze, które utworzyły dziedziniec o powierzchni blisko 300 m². 

Widok na Suchawe
Widok na Waligórę
Droga do zamku
Baszta zamku
Ruiny
Widok z zamku na Czerwone Skałki (Suchawa)