poniedziałek, 20 sierpnia 2012

Skopiec-Baraniec

Skopiec (724 m n.p.m.) Baraniec (723 m n.p.m.)– wzniesienie w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w Górach Kaczawskich.Wzniesienie położone jest w południowo-środkowej części Gór Kaczawskich, w środkowej części Grzbietu Południowego, na północ od wzniesienia Baraniec, około 2,8 km na południowy zachód od centrum Wojcieszowa i około 7 km na północny wschód od centrum Janowic Wielkich.

Szczyt należy do Korony Gór Polski, Korony Sudetów oraz Korony Sudetów Polskich.

Skopiec jest najwyższym szczytem Gór Kaczawskich. Wyrasta w środkowej części Grzbietu Południowego, w kształcie słabo zaznaczonej kopuły, z niewyraźnie podkreśloną częścią szczytową i średnio stromymi zboczami. Powierzchnia wierzchowiny jest tak wyrównana, że wierzchołek jest trudno rozpoznawalny w terenie. Od południowego zachodu wzniesienie wydzielone jest Przełęczą Komarnicką, nad którą nieznacznie górując, opada do niej krótkim zboczem. Góra stanowi bliźniaczą kulminację Barańca, położonego po południowej stronie i oddzielonego płytkim siodłem. Wzniesienie budują łupki, marmury (wapienie krystaliczne), zieleńce. Są to formacje skał przeobrażonych stanowiących pozostałość po dawnych wylewach wulkanicznych na dnie morza oraz osadach morskich.

Szczyt w całości porasta las mieszany z przewagą świerka a zbocze południowe, oraz częściowo wschodnie i zachodnie zajmuje las świerkowy regla dolnego. Zbocze wschodnie i zachodnie góry, poniżej szczytu częściowo zajmują łąki i pola uprawne.

Miejscowość Podgórki
Stary kamieniołom
Droga na szczyt
Potok Zimna Szpara
Przełęcz Komarnicka
Widok z przełęczy na Skopiec
Widok ze wschodniego zbocza na Góry Kaczawskie
Maszt przekaźnikowy i nadajnik telefonii komórkowej
Widok na Góry Kaczawskie i Góre Połom
Góra Połom



Widok z południowego zbocza na Rudawy Janowickie i Karkonosze
Widok na Karkonosze
Widok na Jelenią Górę, Karkonosze i Góry Izerskie


niedziela, 5 sierpnia 2012

Mszana

Mszana (niem. Mochenberg lub Mochen Berg) – wzniesienie o wysokości 475 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce, na Pogórzu Kaczawskim.

Wzniesienie położone jest na terenie Parku Krajobrazowego "Chełmy", w południowo-zachodniej części Pogórza Kaczawskiego, w centralnej części Pogórza Złotoryjskiego, około 6,0 km na południowy zachód od Myśliborza, w woj. dolnośląskim.

Niewielkie wzniesienie o wulkanicznej przeszłości w kształcie rozległej płaskiej kopuły o dość łagodnych zboczach i mało podkreślonym wierzchołku wznosi się w zachodniej części małego grzbietu Muchowskich Wzgórz, stanowiąc ich najwyższy szczyt. Wzniesienie o zróżnicowanej budowie geologicznej, zbudowane z bazanitu mioceńskiego stanowiącego część dawnego komina wulkanicznego z towarzyszącą mu pokrywą lawową. Bazanit budujący wzniesienie jest spękany i tworzy regularne słupy o średnicy 30–40 cm lub grube nieregularne pseudosłupy. W szczytowej partii wzniesienia, powyżej 450 m n.p.m., występują ściany i żebra skalne (skałki) oraz rumowiska zbudowane z dużych ostrokrawędzistych bloków. Niższe partie zboczy przykryte są płaszczem utworów soliflukcyjnych, a u podnóża występują również osady glacjalne, fluwioglacjalne. Wzniesienie w całości porośnięte jest lasem liściastym z niewielką domieszką drzew iglastych. Na podłożu bazaltowym rośnie wiele ciekawych roślin, m.in. wawrzynek wilczełyko, przylaszczka, lilia złotogłów, mieczyk dachówkowy, barwinek pospolity, kopytnik pospolity, marzanka wonna, żywiec cebulkowy, wydmuchrzyca zwyczajna, paprotnik kolczysty.

W południowo-zachodniej partii podszczytowej niewielkie wyrobisko dawnego kamieniołomu z widocznymi słupami bazaltowymi.

Na zachód od szczytu znajduje się 6-metrowa kwadratowa kamienna wieża widokowa ufundowana przez hrabiego von Carlovitza. Wieżę wzniesiono około 1848 roku, przebudowano w 1912 roku. Na początku XXI wieku wieżę wyremontowano.


Droga na szczyt
Rumowisko skalne
Słupy bazaltowe
Wyrobisko dawnego kamieniołomu

Wieża widokowa

Widok z wieży (bardzo mocno ograniczony ze względu na wysokie drzewa)
Skałki w pobliżu szczytu

Rasocha

Rosocha (niem. Willmannsdorfer Hoch-Berg) – wzniesienie o wysokości 464 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce, na Pogórzu Kaczawskim, na Pogórzu Zachodniosudeckim (dawniej Sudety Zachodnie).

Wzniesienie położone jest na terenie Parku Krajobrazowego „Chełmy”, w północno-środkowej części Pogórza Kaczawskiego, na Pogórzu Złotoryjskim, około 1,5 km na północny zachód od Stanisławowa, województwo dolnośląskie.

Niewielkie wzniesienie, w kształcie rozległego kopca, o dość stromych zboczach, z wyraźnie podkreślonym stożkowym wierzchołkiem ma w części szczytowej, co czyni wzniesienie rozpoznawalnym w terenie. Wzniesienie wznosi się w północno-zachodniej części Wzgórz Złotoryjskich, w środkowo-północnej części Parku Krajobrazowego „Chełmy”. Wzgórze zbudowane ze skał metamorficznych należących do metamorfiku kaczawskiego. Środkowa część wzniesienia, stanowiąca część dawnego wulkanu, zbudowana z bazaltu mioceńskiego, otoczona jest łupkami i fyllitami starszego paleozoiku. Zachodnie zbocza zbudowane są ze skał osadowych górnego permu. Niższe partie zbocza przykrywają utwory soliflukcyjnych, a u podnóża występują osady glacjalne, fluwioglacjalne. Szczyt wzniesienia częściowo, porośnięty lasem lasem liściastym, z niewielką domieszką drzew iglastych. Zbocza góry zajmują górskie łąki i nieużytki, miejscami występują kępy drzew liściastych. Ciągi drzew i krzaków, rosnące na zboczach wyznaczają dawne miedze i polne drogi. U podnóża wzniesienia, po południowo-wschodniej stronie, położony jest Stanisławów.

W przeszłości na szczycie góry położone było największe schronisko na terenie Pogórza Kaczawskiego, wymieniane w tamtym okresie we wszystkich przewodnikach turystycznych. Na dachu budynku schroniska, mieścił się w punkt widokowy, z panoramą Sudetów i Niziny Śląskiej. Schronisko zostało zniszczone po 1945 roku.

Widok z podnóży Rasochy
Widok na Góry Kaczawskie i Karkonosze
Widok na Góry Kaczawskie
Droga na szczyt
PTTK "Marianówka"
Widok ze szczytu na Góry Kaczawskie

Radiostacja "Rüdiger"

Radiostacja Rudiger w Stanisławowie - W okresie międzywojennym, po przejęciu władzy przez nazistów,  zbudowano niemiecką stację radiową, noszącej kryptonim "Rüdiger".

Jej przeznaczenie jest do dzisiaj niejasne i stanowi przedmiot sporu nie tylko historyków. Bez wątpienia, była ona ważnym ogniwem niemieckiego systemu łączności radiowej, a niewykluczone, że i radiolokacji. Prawdopodobnie Niemcy zajmowali tę placówkę jeszcze gdy w okolicach przebiegał front. Ze szczytu wzgórza mieli bowiem doskonały widok na toczące się w dole działania wojenne. Maszt został prawdopodobnie wysadzony w powietrze lub zdemontowany przez Rosjan.

W połowie lutego 1945 roku, Rosjanie przypuścili z kierunku południowego szturm na to wzgórze. Poprzedzony on był precyzyjnym ostrzałem artyleryjskim, co potwierdzają ruiny stacji. Zrównane z ziemią zostały obiekty koszarowe, ale konstrukcja głównej budowli, kryjąca urządzenia radiowe i zespoły agregatów w zasadzie nie została naruszona. Po kilkudniowych, i szczególnie zaciętych walkach, radiostacja padła. Jednak część sił niemieckich, rozlokowanych na pobliskich wzgórzach utrzymywała nadal zdolność bojową.
Niemcy przygotowani byli do obrony z kierunku północnego. Zaskoczeniem dla nich był zapewne sowiecki atak na ich tyły i szturmem na Willmannsdorf - od południa. Niewyjaśnione pozostają do dziś powody, tak zacięcie prowadzonej przez Niemców obrony, tych raczej nie mających strategicznego znaczenia, terenów. Zadziwia też fakt, że znajdująca się nieopodal, najnowocześniejsza wówczas w III Rzeszy (uruchomiona w 1939 roku) kopalnia rudy miedzi nosząca nazwę "Lena"), nie była broniona. Według relacji naocznych świadków - polskich robotników przymusowych, zatrudnionych w pobliskich wsiach, poddających się tu Niemców, Rosjanie nie brali do niewoli. Po wkroczeniu na Rosochę, Sowieci pośpiesznie rozmontowali całe wyposażenie obiektu i po przetransportowaniu do Jawora, dalej koleją, wysłali na wschód.
Do dzisiaj ziemia ta kryje wiele tajemnic, niezliczone szczątki obrońców i masę wojennego żelastwa. Proces rozminowania tych terenów trwał do lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Świadczyć o tym mogą mapy sztabowe WP z tego okresu, na których zaznaczono tereny jeszcze zaminowane.

Budynek główny - to solidna konstrukcja żelbetowa, na wprost wejścia głównego rozciąga się największe pomieszczenie – hala główna w której na powierzchni około 100m2 mieściło się centrum dowodzenia. Świadczą o tym duże okna z których rozciąga się fantastyczny widok, oraz prostokątny otwór biegnący przez środek sali, w którym ułożone były kable do agregatów lub pomp w piwnicy. W pomieszczeniu tym mieściła się skomplikowana aparatura nadawczo-odbiorcza. Nieopodal budynku głównego znajduje się wiele pozostałości z dawnych czasów: zasypana studnia, spory kwadratowy basen, oraz kopiec, skrywający głęboki na kilkanaście metrów zbiornik. Dokładnie nie jest znane przeznaczenie owego silosu, jednak prawdopodobnie był to zbiornik do chłodzenia lamp stopni mocy. Wiadomo jednak że jest w jakiś sposób połączony z którymś z pozostałych budynków (prawdopodobnie z budynkiem głównym radiostacji).

Radiostacja
Betonowy basen
Ślady po walkach