wtorek, 23 października 2012

Sanktuarium Maryjne

Sanktuarium Maryjne w Grodowcu - pielgrzymkowy zespół kościelny w Grodowcu należy do najważniejszych tego typu obiektów w granicach diecezji zielonogórsko–gorzowskiej.

W skład zespołu kościelno–pielgrzymkowego wchodzi kościół parafialny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela (wzmiankowany w XIII wieku), kaplica Góry Oliwnej, Kalwaria z XIX wieku, oddalona ok. 500 m od świątyni, monumentalne schody wraz z tarasami, murem oraz rzeźbą figuralną z XVIII/XIX wieku.

Obecny barokowy kościół parafialny wybudowano w latach 1702-24, wykorzystując mury starszego kościoła z lat 1591-1602. Najstarszą częścią jest środkowa nawa chóru. Kościół jest budowlą halową wzniesioną na planie prostokąta, 3-nawową, z wąskim prezbiterium. Monumentalna neogotycka wieża pochodzi z 1856, wzniesiona jest na planie ośmioboku, jej wysokość wynosi 40 metrów. Wieża wzniesiona została w miejscu wcześniejszej, rozebranej w 1835. Bryłę kościoła pokrywa dwuspadowy dach o połaciach z blachy miedzianej.

Budowla ma prostokątną przybudówkę od strony wschodniej, w której mieści się zakrystia. Od strony południowej, na drugiej osi od wschodu oraz na osi piątej znajdują się dwie kruchty. W kruchcie zachodniej (tzw. baptysterium), w narożach balustrad, znajdują się figury Najświętszej Marii Panny i św. Jana Nepomucena z około 1749. W niszy piwnicznej pod schodami znajduje się kaplica pod wezwaniem św. Aleksego z połowy XVIII wieku. Nawę główną nakrywa 6-przęsłowe sklepienie kolebkowe z lunetami, a nawy boczne sklepienia żaglowe. Wnętrze kościoła jest późnobarokowe, pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku. W świątyni znajduje się 8 ołtarzy.

Przy ołtarzu głównym znajduje się cudowna figura Matki Bożej Grodowieckiej (Matka Boża przedstawiona jest jako dziecko). Rzeźba ta mierzy ok. 100 cm wysokości. Można w niej odnaleźć cechy późnogotyckie. Po lewej stronie ołtarza głównego mieści się ołtarz boczny, poświęcony zaślubinom Najświętszej Marii Panny ze św. Józefem, po prawej zaś ołtarz Dobrej Śmierci, zwany także Umarłych. Pozostałe ołtarze boczne to: ołtarz św. Barbary (rokokowy), św. Jana Chrzciciela (późnobarokowy), chrztu Jezusa w Jordanie, Świętego Krzyża oraz ołtarz Czternastu Wspomożycieli (czyli św. Akacjusza, Barbary, Błażeja, Cyriaka, Dionizego, Erazma, Eustachego Rzymskiego, Idziego, Jerzego, Katarzyny Aleksandryjskiej, Krzysztofa, Małgorzaty, Pantaleona oraz Wita). Pod tym ołtarzem znajduje się grobowiec Barberiny Campanini von Cocceji. Ambona z przełomu XVII i XVIII wieku jest unikalnym dziełem snycerskim. Przedstawia ona sceny z życia Chrystusa: rozmnożenie chleba oraz Przemienienie Pańskie na górze Tabor.

Przy wejściu na schody południowe z połowy XVIII wieku, po obu stronach umieszczono figury św. Jana Nepomucena i Mikołaja z ok. 1736. W centrum placu usytuowana jest rzeźbiona w kamieniu grupa Ukrzyżowania. Zamknięcie podejścia zwieńczone jest bramą architektoniczną, która łączy się z Kaplicą Góry Oliwnej. W 1999 rozbudowano pobliskie schody zachodnie. Schody te wraz z wejściem były założeniem powstałym na przełomie XIX i XX wieku.







Kalwaria

Góra Kalwaria (157 m.n.p.m.)-zwana dawniej Górą Dębową lub Górą Oliwną znajduje się w odległości ok. 500 m od kościoła w Grodowcu. W latach 1866-72 na wzgórzu zbudowano z cegły 13 kapliczek, w których umieszczono malowane na blasze obrazy, przedstawiające poszczególne etapy męki Pana Jezusa. Czternasta stacja to wysoka kaplica, w której wnętrzu umieszczono symboliczny grób Chrystusa. Przed kaplicą postawiono wysoki krzyż z ukrzyżowanym Chrystusem. Fundatorem Drogi Krzyżowej był ówczesny proboszcz kościoła w Grodowcu, Meinhold. Na przełomie XX i XXI wieku kapliczki zostały odrestaurowane, a całe wzgórze uprzątnięte, efekt warto zobaczyć.

Z budową Drogi Krzyżowej związana jest legenda. Podczas budowy kapliczek 2 lipca 1872 r. zabrakło robotnikom wody do picia. Upał był okropny i wszyscy opadli z sił. Już mieli udać się do wioski po wodę, kiedy z ziemi trysnęło źródło. Gdy ugasili pragnienie odzyskali siły i ze zdwojoną energią przystąpili do pracy. Od tej pory źródełko zaczęto uważać za cudowne i pielgrzymi odwiedzający kościół w Grobowcu nabierali z niego cudownej wody. W późniejszych czasach źródełko przerobiono na studnię, która trochę zaniedbana, ale istnieje do dzisiaj.
Góra Kalwaria
Pomnik przyrody " Aleja Kasztanowa"
Widok z Alei kasztanowej na Sanktuarium Maryjne w Grodowcu
Kapliczki drogi krzyżowej
Cudowne źródło obecnie jako zaniedbana studnia
Krzyż z ukrzyżowanym Chrystusem
Grób Chrystusa


Widok z okolic szczytu

Pałac w Krzydłowicach

Pałac w Krzydłowicach - znajduje się  w powiecie polkowickim, w gminie Grębocice we wsi Krzydłowice. Wzniesiony został ma przełomie XVI i XVII wieku. W latach 1722-1723 został on powiększony oraz przebudowany z polecenia Hansa Georga von Stoscha o ryzalit południowy. W II poł. XIX w. został odrestaurowany. Fasada budynku posiadała cechy baroku wiedeńskiego, co potwierdza przypuszczenia historyków sztuki, że twórcą rzeźb był artysta Ignaz Müller. Pałac otoczony był fosą z barokowym mostkiem z 1722 r., który niestety nie przetrwał do dnia dzisiejszego oraz parkiem krajobrazowym. W 1947 r. pałac spłoną i do dnia dzisiejszego nie został odbudowany.

Barokowy mostek z 1722 r.