Kościół Narodzenia NMP w Złotoryi - Kościół zajmuje w historii i architekturze Złotoryi miejsce szczególne. Należy do zaledwie około dwudziestu miejskich kościołów parafialnych na Śląsku, których początki sięgają pierwszej połowy XIII wieku. Bardzo prawdopodobne, że jeszcze przed 1211 r., a więc w pierwszym dziesięcioleciu XIII wieku mieszkańcy złotej osady zaczęli budować w jej centrum kościół. Tu najwcześniej w Polsce zastosowano kilka elementów architektury, np. maswerki. Budowę świątyni patronował Henryk Brodaty, który w 1211 roku nadał Złotoryi prawa miejskie. Potężny kształt kościół zawdzięcza rycerskiemu zakonowi joannitów. Zwracają uwagę m.in.: portale (gotycki i romański), renesansowa ambona, epitafia oraz empory i ołtarz z XVII w. i XVIII w. Ze szczytu wieży podziwiać można panoramę miasta, Pogórza Kaczawskiego, Gór Kaczawskich i Karkonoszy, stąd rozlega się hejnał miejski. Do wnętrza zaprasza także wystawa o dziejach kościoła i renesansowym gimnazjum Valentina Trozendorfa. Symboliczny nagrobek tego najwybitniejszego złotoryjanina (pochowanego w Legnicy) znajduje się w prezbiterium.
„Gdy stoisz na dole, u stóp zbocza i patrzysz w górę, zadajesz pytanie; czy tam w ogóle da się wejść? i po co ktoś miałby to robić? ale kilka godzin później, gdy stoisz na szczycie i spoglądasz w dół, zapominasz o wszystkim, prócz tej jednej osoby, której obiecałeś, że wrócisz” Toni Kurz
piątek, 15 marca 2019
niedziela, 20 stycznia 2019
Cmentarz Żołnierzy Polskich we Wrocławiu
Cmentarz Żołnierzy Polskich we Wrocławiu – wojenna nekropolia utworzona w latach 1968-1970 jako miejsce spoczynku 603 żołnierzy polskich – uczestników Kampanii wrześniowej zmarłych w niewoli niemieckiej, a także poległych na froncie żołnierzy 2 Armii Wojska Polskiego.
Cmentarz został podzielony na cztery pola nawiązujące swym układem do kształtu wzgórza, pola dzielą się na czworoboczne lub wieloboczne kwatery składające się z dwóch trzech lub czterech rzędów mogił. Wszystkie nagrobki mają jednakowy kształt – prostokątna płyta z nazwiskiem oddzielona od sąsiedniej stylizowanym mieczem grunwaldzkim. W roku 1979 w centralnym miejscu cmentarza ustawiono betonowy pomnik Żołnierzy Wojska Polskiego autorstwa Łucji Skomorowskiej. Pomnik ma kształt dwóch stojących blisko siebie kolumn wysokości 23 m o nieregularnej powierzchni pełnej załamań i uskoków, co ma symbolizować w zamyśle autorki skrzydła husarskie, w dolnej części kolumn znajdują się płaskorzeźby ze scenami z kampanii wrześniowej i ostatnich miesięcy wojny oraz daty 1939 i 1945. Cmentarz jest miejscem, na którym regularnie odbywają się uroczystości związane z obchodami świąt narodowych.
środa, 5 grudnia 2018
Turzec
Turzec (niem. Schubertberg) – góra w Górach Ołowianych w paśmie Gór Kaczawskich o wysokości 684 m n.p.m., na niektórych mapach 690. Zbudowana jest z zieleńców i łupków zieleńcowych, które tworzą liczne skałki na grzbiecie i zboczach (najbardziej popularne to Grzebień i Popiel). Występujące tu skały należą do jednostki geologicznej zwanej metamorfikiem kaczawskim. Na północnym stoku znajdują się źródła Kaczawy. Zbocza i szczyt zarośnięte lasem świerkowym.
| Zielonym szlakiem z Ołowianej |
| Skałki w okolicach szczytu |
| Widok na Góry Kaczawskie |
| Droga na wierzchołek na żywioł przez las |
| Wierzchołek |
| Widok na Rudawy Janowickie i Karkonosze |
| Widok na Ołowianą |
| Las na szczycie |
Ołowiana
Ołowiana (niem. Bleiberge) – góra w środkowej części Gór Ołowianych, pomiędzy Różanką a Turzcem w Grzbiecie Południowym Gór Kaczawskich o wysokości 658 m n.p.m. Od Ołowianej odchodzą krótkie boczne grzbiety – ku północy z Czerniakiem i na południe z Brożyną. Zbudowana z zieleńców i łupków zieleńcowych oraz wkładek łupków albitowo-serycytowych i marmurów (wapieni krystalicznych) należących do metamorfiku kaczawskiego. Zieleńce tworzą liczne skałki na zboczach. Zbocza i szczyt zarośnięte lasem świerkowym.
| Droga na szczyt z Różanki |
| Wierzchołek Ołowianej |
| Widok ze szczytu na Góry Kaczawskie |
| Okolice szczytu Ołowianej |
| Widok z okolic szczytu na Góry Kaczawskie |
Różanka
Różanka (niem. Rosenbaude, 628 m n.p.m.) – wzniesienie w Górach Ołowianych, w pobliżu Janowic Wielkich. Zbudowane jest z zieleńców i łupków zieleńcowych należących do metamorfiku kaczawskiego. Na północnym zboczu, w pobliżu Przełęczy Radomierskiej występują fyllity i kwarcyty. Kiedyś słynęła z panoramicznych widoków, obecnie zbocza i częściowo szczyt zarośnięte są lasem świerkowym. Na północnych zboczach pola i łąki. Na szczycie ruiny schroniska z 1885. Na przełomie XIX w. i XX w. istniała na szczycie wieża widokowa. Ze stoków góry w kierunku południowo-zach. spływa potok Krupówka.
| Droga na szczyt z Przełęczy Radomierskiej |
| Widok na Rudawy Janowickie ( Sokolik, Krzyżna Góra) |
| Skałki na szczycie |
| Widok na Góry Kaczawskie (Połom) |
| Ruiny schroniska z 1885 |
Subskrybuj:
Posty (Atom)











