poniedziałek, 25 stycznia 2021

Skalny Stół 2

Skalny Stół (czes. Tabule, Klepý, niem. Tafelstein) – najwyższy szczyt Kowarskiego Grzbietu w Karkonoszach, na jego zachodnim krańcu, na granicy polsko-czeskiej; wys. 1282 m n.p.m..


Zbudowany ze skał metamorficznych należących do wschodniej osłony granitu karkonoskiego, głównie łupków łyszczykowych, miejscami z granatami, podrzędnie z gnejsów z wkładkami amfibolitów i łupków kwarcowych. Na szczycie i pod nim niewielkie skałki.

Ze szczytu roztacza się rozległy widok na wschodnie Karkonosze, Kotlinę Jeleniogórską, Rudawy Janowickie, Góry Kaczawskie i okolice.


piątek, 15 stycznia 2021

Úpská jáma

Úpská jáma - urwiste skaliste stoki Úpskiej jámy podcinają południowo-zachodnie zbocza Śnieżki oraz południowo-wschodnią część wierzchowiny Równi pod Śnieżką. Strome ściany kotła mają ponad 350 m wysokości, a górna krawędź Úpskiej jamy położona jest na wysokości ok. 1420 m. Dno kotła znajduje się na wysokości 1050-1100 m n.p.m. Ponad krawędzią kotła, na torfowisku zajmującym znaczną połać Równi pod Śnieżką, w pobliżu Úpskiej jamy znajdują się źródła rzeki Úpy i kilku potoków stanowiących jej dopływy, które po drodze do kotliny dużą różnicę wysokości pokonują kaskadowymi wodospadami, spadając na dno doliny, gdzie łączą się w jedną rzekę. Najniższe moreny występują na wysokości 800 m n.p.m. Największy zasięg lodowca wynosił ok. 4 tys. m, być może więcej[3].

Występują tu ślady pozostawione przez lodowce górskie, które przed tysiącami lat występowały w Karkonoszach. Głęboki, otoczony urwistymi skałami kocioł polodowcowy Úpskiej jámy został wyżłobiony w plejstocenie, prawdopodobnie w czasie ostatniego zlodowacenia (bałtyckiego), i nadaje tej części Karkonoszy wysokogórskiego charakteru.



Trkac vodorna

Kavinova cesta


Upska jama



Widok na Obri dul





 

Obří důl

Obří důl to wspaniale rozwinięta dolina polodowcowa, jedyna obok doliny Labský důl dolina pochodzenia lodowcowego. Rozciąga się między Pecem pod Śnieżką a podnóżem Śnieżki, zamknięta jest przez Široký hřbet i Studniční horę. Od XVI do połowy XX wieku wydobywano tu rudy żelaza, miedzi i arsenu. Zachowały się w niej trzy moreny lodowcowe, przecięte przez Úpę, kotły (Úpská jáma, Velká i Malá Studniční jáma), wąwozy, wodospady, stoki lawinowe i łąki. Występują tu rzadkie górskie gatunki zwierząt i roślin – szczególnie cenne jest miejsce zwane „Ogródkiem Karkonosza” ("Krakonošova zahrádka")

Żółty szlak z Modrego dolu
Widok na południowe zbocze Śnieżki
Kapliczka poświęcona ofiarom lawin
Studnicni Jama

Widok na Obri dul z południowego zbocza Śnieżki

Modrý důl

Modrý důl - Modra, czy też Niebieska, jak kto woli, Dolina, głęboko wcina się w południowe zbocza Studnicznej hory, opadając ku położonej nieco na wschód pobliskiej dolinie Upy (Obrzy Dół). Na skalistych, polodowcowych zboczach powyżej długo, aż do miesięcy letnich zalegają płaty śniegu. Największe śnieżne pole z powodu kształtu Czesi nazwali „mapą Republiki [Czeskiej]”. Nachylenie zboczy oraz duże naśnieżenie (wg danych KRNAP w rejonie „mapy Republiki” powstają nawisy śnieżne nawet do 15 metrów wysokości) zagrożenie lawinowe w górnej części doliny.  Pierwsze ślady działalności człowieka na tym obszarze wiążą się z pobliskim ośrodkiem górniczym w Obrzym Dole oraz poszukiwaniami cennych ziół przez karkonoskich laborantów, którzy zapuszczali się wysoko na karkonoski płaskowyż. W XVII wieku w Modrej Dolinie istniały już powstałe przez wyrąb łąki, na których wypasano bydło i koszono siano.

Zejście z Lucni Hory
Vyhlidka nad Vyrovkou
Vyrovka
Pod Vyrovku
Richterovy Boudy
Zelezna Stezka
Modry dul
Modry potok
Studnici Hora