Kozí hřbety

Kozí hřbety (1321-1422 m n.p.m.) – grzbiet górski w Sudetach Zachodnich w paśmie Karkonoszy, po ich czeskiej stronie.
Jest to krótki, stromy i skalisty grzbiet górski we wschodniej części Czeskiego Grzbietu, zbudowany w większości ze skały gnejsowej. Ma charakter typowo wysokogórski z graniami, z którego wznoszą się szczyty dochodzące do piętra łąk wysokogórskich. Grzbiet ograniczony jest Doliną Białej Łaby (Důl Bílého Labe) i Sedmídolí od północy, a Dolski Potok (Dolský potok) ogranicza grzbiet od południa. Grzbiet porośnięty jest kosodrzewiną, a zbocza pokrywają świerkowe lasy górnego regla. Powyżej granicy regla górnego zbocza porastają zarośla i kosodrzewina. W celu ochrony alpejskich łąk z zaroślami świerków i barwną florą w szczytowej części grzbietu utworzono rezerwat przyrody.

Wielka Sowa 2

Wielka Sowa (niem. Hohe Eule, po 1945 przez krótki okres pol. Góra Sowia[1], 1014,8 m n.p.m.) najwyższy szczyt Gór Sowich w Sudetach Środkowych, z najbardziej zniszczonym ekologicznie drzewostanem w tych górach, należy do Korony Gór Polski.

Góra zbudowana jest ze skał metamorficznych z prekambru.

Zbocza Wielkiej Sowy są znakomitymi terenami narciarskimi. Znajduje się tu wyciąg orczykowy i trasy zjazdowe.

Na szczycie znajduje się wysoka na 25 metrów kamienna wieża widokowa wybudowana w roku 1906. Z racji położenia w środkowej części Sudetów jest wspaniałym punktem widokowym. W drugiej połowie XIX wieku zainicjowano budowę pierwszej drewnianej wieży widokowej na wierzchołku góry. Jej uroczyste oddanie do użytku odbyło się w lipcu 1886 roku. Konstrukcja ta znajdowała się około 30 metrów na południe od miejsca, gdzie obecnie stoi żelbetowa wieża. Drewniana konstrukcja przetrwała jednak tylko do 1904 roku. Jeszcze w tym samym roku powstał plan wzniesienia nowej, drewnianej konstrukcji. Ostatecznie stało się inaczej.

Wieża zamkowa w Jeleniej Górze

Wieża zamkowa w Jeleniej Górze - jest jedynym zachowanym elementem istniejącej w tym miejscu do XIX wieku bramy miejskiej broniącej wjazdu do miasta od strony zamku. Wzniesiona została w 1584 roku w miejscu poprzedniej, XIV – wiecznej budowli, zniszczonej przez pożar.

Dolna część wieży ma kształt cylindryczny, nad nią wznosi się ośmioboczna nadbudówka, przykryta namiotowym daszkiem i zwieńczona metalową chorągiewką z jeleniem, symbolem miasta oraz datą budowy. W murach widać małe otwory w kształcie krzyża, służące do ostrzeliwania wroga z niewielkich dział.

Oprócz pierwotnej funkcji obronnej wieża pełniła również rolę więzienia miejskiego, a po zlikwidowaniu bramy, galeryjkę znajdującą się pod nadbudówką wykorzystano jako taras widokowy.

Wzgórze Krzywoustego

Wzgórze Krzywoustego (niem. Hausberg) – położone w zakolu Bobru, w okolicy ujścia Kamiennej wzgórze (375 m n.p.m.) Wysoczyzny Rybnicy. Od zachodu wzgórze graniczy z wiaduktem kolejowym linii Jelenia Góra-Gryfów Śląski oraz Jelenia Góra-Szklarska Poręba. Pomiędzy wzgórzem a korytem rzeki prowadzi odnowiona droga spacerowa do Siedlęcina przez Perłę Zachodu. Na szczycie wzgórza znajduje się wybudowana w 1911 roku, wieża widokowa (22 m), z racji charakterystycznego dachu zwana Grzybkiem, z której rozpościera się panorama na Karkonosze oraz miasto Jelenia Góra. Początkowo na jej szczycie i u jej stóp funkcjonowała restauracja, która po wojnie została zlikwidowana. Obecny wygląd wieża zawdzięcza rewitalizacji, którą ukończono w 2009 roku. Budynkiem opiekuje się Stowarzyszenie im. św. Brata Alberta.

Bazylika św. Erazma i św. Pankracego w Jeleniej Górze

Bazylika św. Erazma i św. Pankracego w Jeleniej Górze (niem. Pfarrkirche St. Erasmus und Pankratius) - jest to orientowana, gotycka trójnawowa bazylika czteroprzęsłowa wzmiankowana po raz pierwszy w 1303 roku po jej pożarze, odbudowana jeszcze w XIV wieku, przebudowana w XV i XVI wieku. Najstarsza i najważniejsza świątynia w tym mieście. Typowy przykład kościoła gotyckiego z ostrołukowymi obramieniami drzwiowymi i okiennymi, sklepieniem krzyżowo-żebrowym i przyporami[1].

Bazylika posiada trzy nawy o długości 56 m, nawa główna ma wysokość 24 metrów. Wieża renesansowa o wysokości 52 m z początku XVI w., odbudowana po pożarze w 1549, w 1736 została nakryta barokowym hełmem.