Hornická stezka

Hornická stezka - Szlak górniczy ma długość 1,4 km i wspina się na przewyższenie 100 m (820 - 920 m n.p.m.), dzięki czemu jest przyjemnym spacerem dla wszystkich grup wiekowych. Zaczyna się na zakręcie autobusu w dolinie św. Petra, oddalona o 2,2 km od centrum Szpindlerowego Młyna, prowadzi przez krajobraz będący żywym podręcznikiem historii. Dzięki tablicom informacyjnym można dowiedzieć się więcej o historycznym znaczeniu górnictwa w okolicy, podziwiając jednocześnie ruiny starych sztolni i cuda natury, które kryje ten szlak.

Kozí hřbety

Kozí hřbety (1321-1422 m n.p.m.) – grzbiet górski w Sudetach Zachodnich w paśmie Karkonoszy, po ich czeskiej stronie.
Jest to krótki, stromy i skalisty grzbiet górski we wschodniej części Czeskiego Grzbietu, zbudowany w większości ze skały gnejsowej. Ma charakter typowo wysokogórski z graniami, z którego wznoszą się szczyty dochodzące do piętra łąk wysokogórskich. Grzbiet ograniczony jest Doliną Białej Łaby (Důl Bílého Labe) i Sedmídolí od północy, a Dolski Potok (Dolský potok) ogranicza grzbiet od południa. Grzbiet porośnięty jest kosodrzewiną, a zbocza pokrywają świerkowe lasy górnego regla. Powyżej granicy regla górnego zbocza porastają zarośla i kosodrzewina. W celu ochrony alpejskich łąk z zaroślami świerków i barwną florą w szczytowej części grzbietu utworzono rezerwat przyrody.

Wielka Sowa 2

Wielka Sowa (niem. Hohe Eule, po 1945 przez krótki okres pol. Góra Sowia[1], 1014,8 m n.p.m.) najwyższy szczyt Gór Sowich w Sudetach Środkowych, z najbardziej zniszczonym ekologicznie drzewostanem w tych górach, należy do Korony Gór Polski.

Góra zbudowana jest ze skał metamorficznych z prekambru.

Zbocza Wielkiej Sowy są znakomitymi terenami narciarskimi. Znajduje się tu wyciąg orczykowy i trasy zjazdowe.

Na szczycie znajduje się wysoka na 25 metrów kamienna wieża widokowa wybudowana w roku 1906. Z racji położenia w środkowej części Sudetów jest wspaniałym punktem widokowym. W drugiej połowie XIX wieku zainicjowano budowę pierwszej drewnianej wieży widokowej na wierzchołku góry. Jej uroczyste oddanie do użytku odbyło się w lipcu 1886 roku. Konstrukcja ta znajdowała się około 30 metrów na południe od miejsca, gdzie obecnie stoi żelbetowa wieża. Drewniana konstrukcja przetrwała jednak tylko do 1904 roku. Jeszcze w tym samym roku powstał plan wzniesienia nowej, drewnianej konstrukcji. Ostatecznie stało się inaczej.