Liščí hora (niem. Fuchsberg, 1363 m n.p.m.) – wzniesienie w Sudetach Zachodnich, w czeskiej części pasma Karkonoszy.
Partie szczytowe zajmuje kosodrzewina i wysokogórskie łąki, niższe partie zboczy porośnięte są lasem świerkowym regla górnego. Góra dominująca nad Pecem pod Sněžkou, o kopulastym kształcie z płaskim szczytem, o dość stromych północno-wschodnich i południowo-zachodnich zboczach.
Hubertova vyhlídka (1200 m.n.pm.) -po północnej stronie Černohorskiego rašeliniště drewniany chodnik prowadzi do zmodyfikowanego punktu widokowego imienia św. Huberta.
Z platformy widokowej, przy dobrej pogodzie, roztacza się widok na niemal cały główny masyw Karkonoszy.Patrząc od lewej do prawej, w tle Kotel do Zlaté návrší, bliżej Liščí hora do Zadní Planin, Výrovek do Richterovy bouda, dalej dominujący widok z Luční do Studniční hora z Obří dolem do Sněžkou, skrajnie prawy widok zamykają Svorová hora, Pomezní boudy i Pomezní hřeben.
Kłodzka Góra (niem. Glatsenkoppe, 757 m n.p.m.) – szczyt Gór Bardzkich, położony w ich południowo-wschodniej części.
Kłodzka Góra zbudowana jest z dolnokarbońskich szarogłazów i łupków należących do struktury bardzkiej.
Na szczycie znajduje się wieża widokowa o wysokości 34,5 m, a najwyższy taras widokowy został umieszczony na wysokości 30,5 m.
Kłodzka Góra należy do Korony Gór Dolnego Śląska oraz Korony Gór Polski. Przynależność do Korony Gór Polski wynika z faktu iż w okresie jej ustanawiania była uważana za najwyższy szczyt Gór Bardzkich. Najnowsze pomiary geodezyjne wykazały, że wyższa jest Szeroka Góra (765 m n.p.m.)
Obryw Bardzki – osuwisko mas skalnych w południowo-zachodniej Polsce w Górach Bardzkich, w Sudetach Środkowych.
Osuwisko powstało 24 sierpnia 1598 roku po długotrwałych, znacznych opadach. Nysa Kłodzka podmyła podnóże Kalwarii, powodując nagłe obsunięcie się znacznej części zachodniego zbocza. Obsuwające się masy skał i ziemi spowodowały wstrząs odczuwalny w okolicznych miejscowościach oraz zatamowały koryto Nysy Kłodzkiej, powodując spiętrzanie się wody w rzece i podtopienie części miasta. Dla Barda i niżej położonych miejscowości niebezpieczeństwem była nieobliczalna w skutkach powódź, lecz nurt Nysy przez zawalisko utorował sobie koryto. W lipcu 1997 w czasie powodzi tysiąclecia wezbrane wody podcięły czoło jęzora osuwiskowego i odsłoniły jego wewnętrzną strukturę z bezładnie zmieszanymi i potrzaskanymi partiami skalnymi.
Bardzka Góra, Kalwaria (593 m n.p.m.) – wzniesienie w południowo-zachodniej Polsce, w Górach Bardzkich, w Sudetach Środkowych.
Na szczycie znajduje się barokowa kaplica górska NMP z 1619 roku ze skromnym wyposażeniem, wzniesiona w miejscu, w którym według wierzeń w 1400 roku miała się objawić Matka Boża Płacząca. Obok znajduje się skałka z jej odbitą "stópką" (rekonstrukcja), przy której stoją kapliczki kalwaryjne.
Całą górę oplata gęsta sieć dróg i ścieżek, z których część związana jest z kultowym charakterem terenu, wiodą nimi trasy pątnicze, przy których stoją kapliczki z XVII i XIX wieku oraz stacje dróg krzyżowych. Jedna ze stromych ścieżek pątniczych prowadzi z Barda doliną potoku Srebrnik przez Źródło Marii na szczyt. Zespół kapliczek i ścieżek pątniczych nazywany jest Bardzką Kalwarią.
