Błędne Skały

Błędne Skały (niem. Wilden Löcher) – zespół bloków skalnych na wysokości 853 m n.p.m., tworzący malowniczy labirynt (skalne miasto), położony w Górach Stołowych.

Na dnie górnokredowego morza osadziły się grube pokłady piaskowców. W trzeciorzędzie, w czasie orogenezy alpejskiej zostały one wydźwignięte wraz z całymi Sudetami. Następnie rozpoczął się długotrwały okres erozji i odprowadzania zwietrzeliny. Na skutek nierównej odporności poszczególnych warstw skalnych na wietrzenie i poszerzania szczelin, przecinających masyw w trzech kierunkach, powstały głębokie na kilka metrów korytarze o zmiennej szerokości.

 

Szczeliniec Wielki

Szczeliniec Wielki (na pierwszych mapach po 1945 Strzaskany,niem. Große Heuscheuer, czes. Velká Hejšovina) – najwyższy szczyt (919 m n.p.m.) w Górach Stołowych, na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych. Należy on do Korony Gór Polski i jest jedną z największych atrakcji turystycznych Sudetów, z rezerwatem krajobrazowym i tarasami widokowymi z panoramą Sudetów.

Szczeliniec Wielki, podobnie jak całe Góry Stołowe, zbudowany jest ze skał górnej kredy, głównie piaskowców ciosowych. Powstawały one w środowisku morskim.

Na szczyt prowadzi kręty szlak składający się z 665 schodów ułożonych w 1814 przez Franza Pabla, sołtysa pobliskiego Karłowa.

Widok z drogi dojazdowej na Szczeliniec Wielki

Na szczyt prowadzi 665 schodów

Rzeczka (kompleks Riese)

KOMPLEKS RZECZKA- Podziemna trasa turystyczna w kompleksie "Rzeczka" jest pozostałością po jednym z najbardziej tajemniczych przedsięwzięć górniczych i budowlanych, prowadzonych w czasie II wojny światowej przez III Rzeszę w Górach Sowich. Kompleks ten położony jest na wschodnim zboczu góry Ostrej (653,3 m) między Walimiem a Rzeczką. Wewnątrz panuje stała temperatura w ciągu roku 5 - 7 °C.

Część podziemną kompleksu wytyczono na planie zbliżonym do litery "E". Składają się na nią 3 równoległe, nie obudowane sztolnie, oddalone od siebie o 40 i 50 m oraz system łączących je pod kątem prostym wyrobisk komorowych, tzw. hal. W celu usprawnienia metody sztolnie drążono również 2 poziomami. Tylko część z nich zyskała obudowę żelbetową.

Całkowita długość wyrobisk podziemnych wynosi ok. 500 m, powierzchnia 2 500 m2, a objętość 14 000 m3.

W kompleksie można zwiedzić prawie wykończoną wartownię, w której zgromadzone zostały eksponaty i nieliczne dokumenty związane z wszystkimi kompleksami. W pomieszczeniu tym zainstalowano kamerę, która umożliwia zapoznanie się z bardzo niejasnym i ciekawym rozwiązaniem technicznym. Dzięki drugiej, drążonej z dwóch stron można poznać proces powstawania tego stanowiska. Są to dwie nie wykończone i nie połączone jeszcze ze sobą komory.

Główne wejście

Wejście do sztolni nr 3

Most Baileya

Zapora w Lubachowie

Maj 2010

 

Zapora na jeziorze Bystrzyckim (zwanym również Lubachowskim) wybudowana na ówczesnych terenach niemieckich w latach 1911 - 1917 z gnejsowych bloków kamiennych. Miała za zadanie zapobieganie powodzi na terenach znajdujących się poniżej. Jej wymiary to : 44 m. wysokości, 230,5 m. długości, szerokość u podstawy to 29 m. a u góry 3,5 m. Powierzchnia jeziora powstałego na skutek wybudowania tamy znajduje się na wysokości 350 m. n. p. m. i ma powierzchnię 51 ha i pojemność 8 mln sześć. wody.

      Obiekt w Lubachowie posiada wiele oryginalnych, pochodzących z lat dwudziestych ubiegłego wieku elementów wyposażenia technicznego i detali architektonicznych. Poniżej zapory wybudowano elektrownię o mocy 1,2 MW zasilaną wodą ze zbiornika dostarczaną podziemną rurą o średnicy 180 cm.

Rzeka Bystrzyca

Szrenica

Szrenica (1362 m n.p.m., niem. Reifträger) – szczyt górski położony w zachodniej części Karkonoszy, w pobliżu granicy państwowej z Czechami, na południe od Szklarskiej Poręby. Doskonały punkt widokowy na Kotlinę Jeleniogórską oraz Góry Izerskie, a także Karkonosze czeskie.

Sam szczyt Szrenicy wyniesiony jest ponad główny grzbiet Karkonoszy (Śląski Grzbiet) na wysokość 60 m. Wierzchołek leży całkowicie po polskiej stronie granicy.

Kopalnia Uranu Kowary

Sztolnie Kowary – oddana 24 kwietnia 2000 podziemna trasa turystyczna o długości ok. 1200 m w nieczynnej kopalni rudy uranu w Kowarach.

Kopalnia eksploatowana była w czasie II wojny światowej przez Niemców. Następnie wydobywano w niej uran na potrzeby ZSRR. Prace wydobywcze zakończono w 1973 roku

 

W latach 1968 -1970 odbudowano sztolnię nr 19a, wykonano prace badawcze nad koncentracją radonu w powietrzu kopalnianym i jego zmiennością w zależności od temperatury, ciśnienia atmosferycznego, wentylacji itp. Po stwierdzeniu interesującej koncentracji radonu w latach 1970 - 1976 kontynuowano prace zwiane z budową komór inhalacyjnych, położeniem obudów górniczych i wyposażeniem inhalatorium. W 1974 roku rozpoczęto w przygotowanej komorze inhalacyjnej nr 1 badania lecznicze. W roku 1989 Inhalatorium Radonowe zakończyło przyjmowanie kuracjuszy, a w roku 1991 zaprzestano w sztolni nr 19 i nr 19a prac zabezpieczających.

Wejscie do sztolni

Lampownia

Minerały wydobyte w sztolni

Dawne inhalatorium