Muzeum Kargula i Pawlaka w Lubomierzu

Muzeum Kargula i Pawlaka w Lubomierzu - muzeum powstało w 1995 r. z inicjatywy mieszkańców miasta, przy wsparciu ówczesnego burmistrza.

Muzeum zlokalizowane jest w pobliżu Lubomierskiego Rynku, którego plener kilkakrotnie pojawia się w filmie Sami swoi. Pomieszczenia muzealne mieszczą się na parterze jednego z najstarszych w mieście budynków - tzw. Domu Płócienników, od XVI w. siedzibie cechu Płócienników, którego budynek posiada bogate walory architektoniczne, stanowiące atrakcję turystyczną.

Przed muzeum mieści się Zaułek filmowy, który formalnie nie jest częścią muzeum, ale stanowi rozwinięcie ekspozycji muzealnej. Znajdują się w nim tablice pamiątkowe poświęcone ludziom filmu związanym nie tylko z filmem Sami swoi, ale także z innymi produkcjami filmowymi realizowanymi w Lubomierzu.

W Muzeum Kargula i Pawlaka zgromadzone są różne pamiątki związane z kultową komedią Sylwestra Chęcińskiego, przede wszystkim rekwizyty wykorzystane przy kręceniu filmu. Wśród rekwizytów znajdują się m.in. karabin, z którego zamek wylata, granat do świątecznego ubrania i fragment płota, przy którym kłócili się bohaterowie. Wśród innych unikatowych eksponatów znajdują się: umowa z dublerem Władysława Hańczy - Józefem Jakubowskim oraz pierwsza kopia filmu Sami swoi, z której film był odtwarzany podczas prapremiery w 1967 roku.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i św. Maternusa w Lubomierzu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i św. Maternusa w Lubomierzu - barokowy kościół w Lubomierzu na Dolnym Śląsku, położony w najwyższym punkcie miasteczka na południowy zachód od rynku. Od zachodu do kościoła przylegają zabudowania poklasztorne. Historia Lubomierza jest nierozerwalnie związana z historią kościoła. Pierwsza zachowana wzmianka piśmienna na temat Lubomierza pochodzi z przywileju wydanego przez Henryka IV Juttcie von Liebenthal w 1278 roku, który zawierał zgodę na budowę kościoła i klasztoru sióstr Benedyktynek. Tereny w promieniu kilku kilometrów od miejsca budowy klasztoru na mocy wspomnianego przywileju stały się jego własnością. Pod rządami sióstr Benedyktynek osada już w 1291 roku otrzymała z rąk księcia świdnickiego Bolka I prawa miejskie.

Ufundowany przez Juttę kościół był wykonany z drewna i spłonął w XV w. w trakcie jednego z pożarów nawiedzających miasto. Na jego miejscu wzniesiono gotycką świątynię, która również uległa zniszczeniu w pożarze w 1688 roku, jednak ocalałe z pożogi elementy stały się częścią obecnego kościoła wzniesionego w latach 1727-1730 przez legnickiego architekta Jana Jakuba Scheerhofera. W 1810 roku na fali ruchów sekularyzacyjnych klasztor sióstr Benedyktynek został rozwiązany, a budynki poklasztorne stały się własnością państwa Pruskiego. W latach 1845-1946 kościołem opiekowały się siostry Urszulanki.

Cerkiew pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Rudnej

Cerkiew pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Rudnej – prawosławna cerkiew parafialna.
Jest to dawny gotycki kościół św. Katarzyny wybudowany w latach 1474–1500, odbudowany w 1624 po pożarze. Na przestrzeni wieków wielokrotnie zmieniał właścicieli. Pierwotnie należał do katolików. W XVI wieku przejęty przez ewangelików. W latach 1649–1707 świątynia katolicka. W 1707 ponownie przejęta przez ewangelików. W 1954 obiekt został adaptowany dla potrzeb liturgii prawosławnej. Ikony w ikonostasie zostały napisane przez ks. Alipiusza (Kołodko). Dzwon świątyni pochodzi z 1761.

Ogólna powierzchnia świątyni wynosi 520 metrów kwadratowych, a jej wygląd nie zmienił się od 1793.

Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 4 lipca 1964.

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Sobótce

Kościół świętego Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sobótka archidiecezji wrocławskiej.

Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1250 roku, przeprowadzone w 1948 roku badania odkryły świątynię romańską z przełomu XII i XIII wieku. Została ona przebudowana w 1500 roku w stylu gotyckim a następnie została odbudowana po pożarze w 1739 roku w stylu barokowym. Wieża zachodnia została nadbudowana w latach 1855-1857, cała budowla natomiast została zniszczona w 1945 roku i odbudowano ją w latach 1955-1957. Obecnie świątynia jest zbarokizowanym trójnawowym kościołem bazylikowym gotyckim posiadającym krótkie prezbiterium zakończone trójbocznie oraz wieżę od strony zachodniej. Wnętrze podzielone jest na cztery przęsła i nakryte jest sklepieniem kolebkowym na gurtach. Znajduje się w nim duża część barokowego wyposażenia z 1. połowy XVIII wieku, a na zewnętrznej skarpie jest wmurowany kamienny lew w stylu romańskim z XII wieku.

Kościół świętej Anny w Sobótce

Kościół świętej Anny w Sobótce– rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Jakuba Apostoła.

Świątynia była pierwotnie kościołem cmentarnym, wybudowano ją w połowie XIV wieku, następnie rozbudowano w latach 1498-1546 i odrestaurowano około 1725 roku. Budowla jest orientowana, murowana, wzniesiona z kamienia i cegły. Z zewnątrz prezentuje się jako kościół halowy trójnawowy i czteroprzęsłowy. We wnętrzu znajdują się cztery rzeźby w stylu późnogotyckim z około 1500 roku oraz elementy wyposażenia w stylu barokowym pochodzące z 1. połowy XVIII wieku.