Pielgrzymy

Pielgrzymy (niem. Dreisteine, krótko po II wojnie światowej Zamczysko) – forma skał granitowych o wysokości dochodzącej do 25 m. Pielgrzymy położone są we wschodniej części Śląskiego Grzbietu, na jego północno-wschodnim zboczu, na wysokości 1204 m n.p.m., na południe od Borowic.
Składają się z trzech potężnych grup skalnych, oraz kilku mniejszych i wielu pojedynczych bloków. Zbudowane są z granitu karkonoskiego w odmianie porfirowatej. Występują tu liczne spękania biegnące w trzech kierunkach (cios granitowy), kociołki wietrzeniowe, formy wietrzenia materacowego i inne zjawiska geologiczne i geomorfologiczne.
W 1757 część najwyższej ze skał została uszkodzona przez uderzenie pioruna.

Dłużek

Dłużek (niem. Repprichts-Berg) – szczyt (592 m n.p.m.) w północnej części Grzbietu Wschodniego w Górach Kaczawskich.
Zbudowany jest ze staropaleozoicznych skał metamorficznych pochodzenia wulkanicznego – zieleńców i łupków zieleńcowych oraz pochodzenia osadowego – fyllitów, łupków albitowo-serycytowych, chlorytowo-serycytowych i kwarcowo-serycytowych, należących do metamorfiku kaczawskiego. Masyw jest porośnięty lasem świerkowym.  Na szczycie znajduje się wieża widokowa.

Widok na Połom i Skopiec

Widok na Dłużek

Wieża na szczycie

Widok na Rudawy Janowickie i Karkonosze

Widok na  Grzbiet Południowy Gór Kaczawskich

Widok na Grzbiet Wschodni Gór Kaczawskich, (Rogacz)

Widok na Pogórze Kaczawskie

Marciniec

Marciniec (niem. Marienstein, Martenstein) – niewielki masyw z najwyższym szczytem (624 m n.p.m.) w północnej części Grzbietu Wschodniego w Górach Kaczawskich.
Zbudowany jest ze staropaleozoicznych skał metamorficznych pochodzenia wulkanicznego – zieleńców i łupków zieleńcowych oraz pochodzenia osadowego – fyllitów, łupków albitowo-serycytowych i kwarcowo-serycytowych z grafitem (łupków radzimowickich), należących do metamorfiku kaczawskiego. Masyw jest porośnięty lasem świerkowym.

Rzeka Olszanka

Skałki na szczycie

Rogacz

Rogacz (niem. Reh-Berg) – szczyt (617 m n.p.m.) w północnej części Grzbietu Wschodniego w Górach Kaczawskich.
Zbudowany jest ze staropaleozoicznych skał metamorficznych pochodzenia wulkanicznego – zieleńców i łupków zieleńcowych oraz pochodzenia osadowego – fyllitów, łupków albitowo-serycytowych i kwarcowo-serycytowych z grafitem (kambr-ordowik), należących do metamorfiku kaczawskiego. Masyw jest porośnięty lasem świerkowym.

Kopuła Rogacza

Skałki w pobliżu szczytu

Stara Kopalnia w Wałbrzychu

Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia – placówka muzealna, zlokalizowana na terenie zabytkowej Kopalni Węgla Kamiennego „Julia”. Stara Kopalnia – Centrum Nauki i Sztuki została wpisana 2015 roku na listę Europejskiego Szlaku Dziedzictwa Przemysłowego.

W 1770 r. w Wyższym Urzędzie Górniczym w Złotym Stoku zarejestrowano kopalnię węgla pod nazwą „Fuchs”. W 1867 r. podjęto decyzję o głębieniu szybu „Julius” (dzisiaj „Julia”), którego głębokość docelowo wyniosła 611 m. Dwa lata później powstał drugi szyb kopalni – „Ida” (dzisiejsza „Sobótka”) w odległości 55 metrów od pierwszego szybu. W 1907 r. poszerzono obszar górniczy przez przyłączenie kopalni „David”, wydobywającej węgiel z sąsiedniej dzielnicy Konradów, a w 1931 r. kopalnię „Segen Gottes” (dzielnica Stary Zdrój). Po zakończeniu II wojny światowej kopalnia „Fuchs” przeszła pod polski zarząd, a jej nazwa została zmieniona na „Julia”. Krótko, bo od 1946 do 1949 r., nosiła nazwę „Biały Kamień”, następnie od 1950 do 1993 – „Thorez” (na cześć francuskiego komunisty Maurice’a Thoreza). W 1993 r. powrócono do nazwy „Julia”. 

W kopalni eksploatowano pokłady węgla warstw wałbrzyskich, a roczne wydobycie wynosiło od 650 tys. do 800 tys. ton. Ze względu na nierentowność kopalnia została postawiona w stan likwidacji w 1990 r. Ostatni wózek z węglem wyjechał na powierzchnię 20 września 1996 r., a 17 września 1998 r. zakończono likwidację wyrobisk podziemnych.