Opactwo Cystersów w Lubiążu

Opactwo cystersów w Lubiążu – cysterski zespół klasztorny w Lubiążu, jeden z największych zabytków tej klasy w Europie, będący jednocześnie największym opactwem cysterskim na świecie. Opactwo to nazywane jest arcydziełem śląskiego baroku.

Zespół klasztorny jest drugim co do wielkości obiektem sakralnym na świecie[potrzebne źródło] (pierwszym jest kompleks pałacowo-klasztorny Eskurial w Hiszpanii). Kompleks ma powierzchnię dwa i pół razy większą od zamku na Wawelu[potrzebne źródło] i posiada ponad 600 okien. Powierzchnia samych dachów zajmuje ok. 2,5 ha, a długość fasady wynosi 223 metry i jest to najdłuższa fasada barokowa w Europie. W skład zespołu klasztornego wchodzą: 

- bazylika Wniebowzięcia NMP z lat 1307–1340|40 (zbudowana na pozostałościach romańskiego kościoła Wniebowzięcia NMP z XII w.),

- klasztor,

- pałac opatów (XVII/XVIII w.),

- pomocniczy kościół św. Jakuba,

- zabudowania gospodarcze.

W krypcie pod gotycką bazyliką znajdują się nagrobki Piastów Śląskich (m.in. Bolesława Wysokiego) oraz mumie opatów cysterskich i zakonników. Do dziś w dobrym stanie zachowało się 98 mumii.

Bazylika z zewnątrz

Sala książęca

Bazylika w środku

Krypta Bolesława Wysokiego

Jeden z korytarzy klasztornych

Sala jadalna zakonników

Kościół św. Marii Dominiki Mazzarello w Krzeczynie Wielkim

Kościół św. Marii Dominiki Mazzarello w Krzeczynie Wielkim - przypuszczalnie obecną świątynię wzniesiono z kamienia jeszcze w XIII w., o czym mogą świadczyć romańskie elementy założenia. Najstarsze wzmianki o kościele pochodzą z 1399 roku. Późniejsze gotyckie fazy z cegły pochodzą z czasów rozbudowy i przebudowy, które przeprowadzano w wieku XV i XVII. Od strony zachodniej znajduje się wzniesiona z kamienia masywna czworoboczna wieża, której strzelisty, kryty gontem hełm uległ poważnym uszkodzeniom w 1945 roku. Po wojnie dokonano jego rozbiórki. W 1961 roku ksiądz Szafarski sprowadził do świątyni wizerunek i relikwie św. Marii Dominiki z Mazzarello. Główny portal wejściowy ma wyraźne cechy gotyckie. Kościół wpisany jest na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa

Kościół filialny pw. św. Józefa Robotnika w Górzycy

Kościół filialny pw. św. Józefa Robotnika w Górzycy - z XIV-XVII w.; usytuowany jest na dość eksponowanym wzniesieniu we wschodniej części Górzycy. Pierwsza wzmianka o już istniejącej w osadzie świątyni pochodzi z dokumentu księcia Ludwika I z 1356 roku. Prawdopodobnie tenże książę był także jej fundatorem, na krótko przed wspomnianą wyżej datą. W murach kościoła zachowało się kilka kamiennych płyt nagrobnych z XVII i XVIII wieku. Kościół wpisany jest na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa.

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Raszowej

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Raszowej - Świątynia najprawdopodobniej została zbudowana w XIV wieku w stylu barokowym na fundamentach innego obiektu sakralnego. W pobliżu kościoła od 1362 roku istniał już miejscowy cmentarz. W XVIII wieku ewangelicy dokonali gruntownej przebudowy świątyni (Kościół św. Marcina). W 1969 roku miał miejsce pożar, w którym spłonęła większa część wyposażenia świątyni. Zachowała się m.in. w zakrystii kuta w żelazie późnogotycka krata oraz prezbiterium z wnęką na sprzęty liturgiczne. W 2000 roku świątynię wpisano do rejestru zabytków.

Kościół fil. p.w. MB Częstochowskiej w Pieszkowie

Kościół fil. p.w. MB Częstochowskiej w Pieszkowie- Pierwsza oficjalna wzmianka o istniejącym w osadzie kościele pochodzi z 1335 roku. Podobnie jak w przypadku zdecydowanej większości śląskich świątyń, został przejęty przez protestantów około 1524 roku. W XVIII wieku został poddany gruntownej przebudowie, w wyniku, której uzyskał obecny barokowy wygląd. Ze starego założenia pozostała jedynie XV- wieczna wieża. Później był restaurowany w XIX wieku.
Obecnie jest to zorientowana budowla barokowa, wzniesiona na założeniach wcześniejszej, gotyckiej świątyni.

Kościół pw. Świętej Trójcy w Zimnej Wodzie

Kościół pw. Świętej Trójcy w Zimnej Wodzie - pierwotnie wzmiankowany w 1399 r., choć obecna budowla została wzniesiona w latach 1794-1797 z fundacji klasztoru benedyktynów z Legnickiego Pola, którzy mieli wówczas w Zimnej Wodzie swoje dobra. Jest to późnobarokowa budowla jednonawowa z krótkim, wyodrębnionym prezbiterium oraz nieznacznie wysuniętą, przed fasadę zachodnią, wieżą. Masywna, dzielona kilkoma gzymsami wieża przykryta jest kopulastym, blaszanym hełmem zwieńczonym okazałym, metalowym krzyżem. Barokowe wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu budowy świątyni w końcu XIII wieku.
Kościół wpisany na listę zabytków wedle rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa. 

Pałac w Rynarcicach

Pałac w Rynarcicach - geneza pałacu sięga pierwszej połowy XVIII w. Około 1770 r. dobudowano ryzalit z dekoracją rokokową. W 1870 r. rezydencję poddano kolejnej przebudowie dodając nową klatkę schodową. Zabudowania gospodarcze w obecnej formie są późniejsze i pochodzą w większości z XIX w. Pałac sąsiaduje z parkiem założonym na przestrzeni XIX w. z zachowanymi reliktami dawnego ogrodu ozdobnego oraz rzadkimi gatunkami drzew.