Moje dolnośląskie obrazy: góry opawskie

Biskupia Kopa

Biskupia Kopa (czes. Biskupská kupa, niem. Bischofskoppe, 889 m n.p.m.) – najwyższy szczyt polskiej części Gór Opawskich (czes. Zlatohorská vrchovina) w Sudetach Wschodnich, a także najwyższe wzniesienie województwa opolskiego. Zbudowana z dewońskich fyllitów. Pod koniec XIX wieku wyznaczono pierwsze szlaki prowadzące na szczyt oraz wybudowano czynną do dziś wieżę widokową. Biskupia Kopa jest od wieków górą graniczną – od 1229 roku rozdzielała biskupstwa wrocławskie i ołomunieckie, po wojnach śląskich tereny pod panowaniem Habsburgów i Hohenzollernów, następnie Czechosłowacji i Niemiec, a obecnie przez szczyt przebiega granica polsko-czeska.

Biskupia Kopa

Droga na szczyt

18 metrowa wieża widokowa

Widok na Pricny vrch

Widok na czeskie Góry Opawskie i miejscowość Zlate Hory

Widok na Srebrną Kopę i polskie Góry Opawskie

Widok na płaskowyż Głubczycki

Příčný vrch

Příčný vrch (pol. Góra Poprzeczna, niem. Querberg, 975 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Gór Opawskich (czes. Zlatohorská vrchovina). Masyw Příčnego vrchu jest porośnięty lasem świerkowym i fragmentami buczyną. Od średniowiecza góra była miejscem wydobycia złota oraz innych metali, takich jak ołów, miedź czy piryt, na potrzeby produkcji kwasu siarkowego. Kopalnie zostały zamknięte w grudniu 1993 r. Pozostałością po nich są dziesiątki szybów oraz chodników o łącznej długości około 120 km, jednak większość z nich została zasypana ze względu na bezpieczeństwo. Góra jest zaliczana do Korony Sudetów.

Droga na szczyt

Widok ze zbocza Pricnego vrch na Biskupią Kopę

Wieża Tv

Widok z okolic szczytu

Komin wentylacyjny Karol

Punkt widokowy w bliskim sąsiedztwie szczytu

Widoki na Góry Opawskie

Cmentarz Jeńców Radzieckich

Cmentarz Jeńców Radzieckich w Szadurczycach został założony w 1942 r. w pobliżu Stalagu 318/VIII F (344) Lamsdorf. Chowano na nim jeńców radzieckich ( także Polaków wcielonych do Armii Czerwonej). Zmarłych grzebano warstwami w zbiorowych, bezimiennych mogiłach. Tak wyglądał pochówek jeńców do ewakuacji obozu w styczniu 1945 r. Na ślady zbiorowych mogił natrafiono w lipcu 1945 r. W ramach prac Nadzwyczajnej Komisji Państwowej ZSRR na przełomie lat 1945/1946 przeprowadzono częściową ekshumację zwłok. Według dokonanych wówczas ustaleń, na cmentarzu spoczywa ok. 40 tys. osób.

Pomnik Martyrologii Jeńców Wojennych

Masowe groby jeńców radzieckich

Stalag 318/VIII F (344) Lamsdorf

Stalag 318/VIII F (344) Lamsdorf - Istniał od lipca 1941 r. do marca 1945 r. Utworzono go w miejscu, gdzie w czasie I wojny światowej również przetrzymywano jeńców – żołnierzy państw ententy (Lager V, Lager VI a), a w latach 1921–1924 funkcjonował obóz dla niemieckich imigrantów z terenów przyłączonych do Polski, tj. Górnego Śląska, Wielkopolski i Pomorza.

W historii tego miejsca najtragiczniej jednak zaznaczyła się II wojna światowa. Istniał tu obóz, który stworzono dla najliczniejszej i najgorzej przez Niemców traktowanej grupy jeńców radzieckich. Dla nich był on miejscem eksterminacji. Ze 180–200 tys. jeńców, którzy przeszli przez obóz w latach II wojny światowej, zmarło w Lamsdorf ok. 40 tys. Tereny pod zabudowę obozu wytyczono późną wiosną 1941 r., ale prac budowlanych nie podjęto. Żołnierze Armii Czerwonej, których przywożono tu od lipca, byli koszarowani pod gołym niebem. Dopiero jesienią przystąpiono do budowy baraków. Ponieważ nie udało się jej zakończyć przed nadejściem zimy, jeńcy zmuszeni byli chronić się przed zimnem w zrobionych przez siebie prowizorycznych jamach ziemnych. Zasadnicza część prac budowlanych została wykonana dopiero w 1942 r.

Przez cztery lata swojego istnienia, obóz przechodził różne zmiany organizacyjne. Do jesieni 1941 r. funkcjonował jako Stalag 318, a następnie – Stalag VIII F Lamsdorf. W połowie 1943 r. zlikwidowano jego samodzielność i podporządkowano pobliskiemu Stalagowi VIII B Lamsdorf, który z kolei w końcu 1943 r. przemianowano na Stalag 344 Lamsdorf. Ze względu na obecność ogromnej liczby jeńców radzieckich, potocznie obóz nazywano radzieckim (Russenlager). Przetrzymywano w nim jednak również żołnierzy innych armii, mianowice: włoskiej, jugosłowiańskiej, greckiej, a także w mniejszej liczbie – polskiej, francuskiej i rumuńskiej. W 1944 r. przywieziono tu powstańców warszawskich (ok. 6 tys.) i słowackich (1,5 tys.).